دانشمندان اخیرا به دنبال رصد سیارک جالبی هستند که از فضای میان ستاره‌ای وارد منظومه شمسی شده است، اولین جرم تایید شده از ستاره‌ای دیگر.  عکس: تصویر هنری از سیارک  1I/2017 U1 یا ‘Oumuamua
دانشمندان برای اولین بار با استفاده از فضاپیمای ونوس اکسپرس ESA الگوی ابرهای فوقانی و وزش باد در سمت شب سیاره ی زهره (ناهید) را مشخص کردند و به نتایج شگفت انگیزی دست یافتند.
«آکادمی سلطنتی علوم سوئد تصمیم گرفت تا جایزه نوبل فیزیک ۲۰۱۷ را نیمی به راینر وایس (Rainer Weiss) و نیمی دیگر به طور مساوی به بری سی. بریش (Barry C.Barish) و کیپ اس. تورن (kip S.Thorne) برای تلاش در زمینه آشکارسازLIGO و رصد امواج گرانشی اهدا کند.»
در ژانویه سال ۲۰۱۶ ستاره شناسان، مایک براون و کنستانتین باتیجین اولین شواهد را مبنی بر اینکه ممکن است سیاره دیگری در منظومه شمسی ما وجود داشته باشد، منتشر کردند که به نام سیاره ۹ شناخته شده است.
دانشمندان برای اولین بار موج گرانشی حاصل از برخورد دو ستاره نوترونی را آشکارسازی کردند؛ این کشف به حل مسئله چگونگی تشکیل عناصر سنگین مانند طلا، کمک خواهد کرد.
انرژی هسته ای گرمایشی، موجب بروز گونه ای از انفجارات ستاره ای می شود که به عنوان نواختر کلاسیک شناخته می شوند. در حال حاضر تحقیقات جدید، مکانیزم های علل این انفجارها را که موجب نورانی شدن آنها می شوند، تشریح می کنند.
طبق برنامه ریزی‌های جدید ناسا، تلسکوپ فضایی جیمز وب بین مارس تا ژوئن سال ۲۰۱۹ از گویان فرانسه به فضا پرتاب خواهد شد. پیش‌تر قرار بود این تلسکوپ در اکتبر ۲۰۱۸ به مدار ارسال شود.
با نزدیک تر شدن فضاپیمای افق های نو به کمربند کوییپر، وقت تست سیستم های آن فرارسیده است.
جایزه نوبل ۲۰۱۷ «برای دانشمندان آشکارساز Ligo و کشف امواج گرانشی»
در ژانویه 2016، محققان در رصدخانه لیزری تداخل سنج امواج گرانشی LIGO با اعلام اولین یافته های خود در خصوص امواج گرانشی تاریخ ساز شدند. این مرکز با حمایت بنیاد بین المللی علوم (NSF) و دانشگاهMIT ، نحوه مطالعه امواج گرانشی پیش بینی شده توسط نظریه کلی نسبیت اینشتین و علت ادغام سیاه چاله ها را کشف کرد.
وقتی که ستاره شناسان با دقت به جهان می نگرند، آنچه که می بینند، اغلب، بیش از حد درک انسان است. برای نمونه کهکشان های کم جرم را می توان مثال زد؛ کهکشان هایی به اندازه کسری از راه شیری ما.
همانطور که فضاپیمای کاسینی آخرین نگاه را به اطراف سامانه زحل می انداخت، این تصویر را از قمر غول پیکر تایتان ضبط کرد.
این تصویر حلقه های زحل توسط فضاپیمای کاسینی ناسا در تاریخ ۱۳ سپتامبر ۲۰۱۷ گرفته شده است.
ماه فعال خشکی-اقیانوسی زحل، انسلادوس، در پشت سیاره غول پیکر در یک پرتره خالی از فضاپیمای کاسینی ناسا غرق می شود.
دیروز یکی از دوره های هیجان انگیز در اکتشافات فضایی به پایان رسید. فضاپیمای کاسینی پس از ۱۳ سال فعالیت در مدار سیاره، با شیرجه در جو زحل به بخشی از آن تبدیل شد.
امتیاز تصویر: NASA, JPL-Caltech, Space Science Institute
این تصویر از نیم کره ی شمالی زحل در تاریخ 13 سپتامبر 2017 توسط فضاپیمای کاسینی ناسا گرفته شده است.
این تصویر از حلقه A بیرونی زحل ، قمر دافنیس و امواجی را که در لبه های شکاف کپلر ایجاد میکند، نمایش می دهد.
این نما از حلقه ی A زحل یک پروانه ی تنها را نمایش میدهد- این طرح واره یکی از بیشمار اشکالی است که توسط قمرهای کوچک میان حلقه ها که تلاشی ناموفق برای باز کردن شکاف در حلقه ها داشته اند ایجاد شده است.
پس از  نزدیک به ۲۰ سال، فضاپیمای کاسینی ناسا، آخرین فصل از مأموریت هیجان انگیز خود را آغاز کرد: پایان بزرگ.