یکی از این اجرامی که در تب و تاب اکتشافات کیهانی خودنمائی می‌کند، سیاره چهارم منظومه شمسی است. سیاره قرمز رنگی که در لاتین Mars نامیده می‌شود، در عربی به مریخ معروف است و ایرانیان آن را بهرام می‌نامند. سیاره ای که هر چند مدت یک بار، با اخباری جدید توجه عموم را به خود جلب می‌کند.
سالهاست که بشریت همسایگان هوشمندی را در میان ژرفای سرد و تاریک فضا متصور می‌شود و برای دستیابی به این کشف بزرگ لشگری از پیچیده ترین کاوشگر های فضایی را به کار برده است. به اعتقاد برخی از دانشمندان ایجاد حیات و تکامل آن در زمین می تواند در هرکجای دیگر عالم نیز روی دهد و به بیان ساده‌تر حیات یک پدیده‌ی کیهانی است. اما برای یافتن موجودات هوشمند فرازمینی ابتدا باید به دنبال زیست فرازمینی باشیم و دست‌یابی به این هدف نیازمند آگاهی از حضور یا عدم حضور ملکول‌های زیستی و پیش‌ساز‌های آن در محیط میان‌ستاره‌ای است.
سیاره مریخ اغلب به دلیل شباهت هایش با سیاره ی ما،به عنوان "همزاد زمین" درنظر گرفته می شود.هر دو سیاره ی خاکی هستند، کلاهک های یخی و قطبی دارند و هر دو (روزگاری) جو زیست پذیر و آب ِ مایع بر روی سطح خود داشته اند. اما از طرف دیگر،این دو کاملا متفاوت هستند.اما هنگام بررسی اتمسفرها و اقلیم هایشان، مریخ واقعا جدا از زمین رده بندی می شود.
مدارگرد شناسایی مریخ یک لایه عظیم یخ را در منطقه Utopia Planitia یعنی محل فرود مریخنورد وایکینگ در سال ۱۹۷۶ یافت.
حدود 400 سال پیش، منجم اروپایی با نام "گالیلئو گالیله" به کمک تلسکوپ کوچک دست‌ساز خود، نگاهی کنجکاو به سیاره‌ی مشتری انداخت و موفق به کشف چهار قمر در حال گردش به دور آن شد. اقماری که نتنها در آن زمان بستر تحولی بنیادین در رد نظریه‌ی زمین مرکزی شدند؛ بلکه هم اکنون نیز مورد توجه کیهانشناسان و بخصوص اخترزیست‌شناسان قرار گرفته. عضو کوچک این اقمار چهارگانه با نام "اروپا" یا " یوروپا" در زیر پوسته سرد و بی‌روح خود حقایق وسوسه انگیزی از زندگی را، پنهان ساخته است. این جذابیت به قدری در ذهن دانشمندان جا خوش کرده که حتی مریخ در مقام قیاس با آن، تنها یک حریف تمرینی به نظر می‌رسد ... !