تولد ستاره ها

  • زمان : ۱۳۹۵/۵/۳ ه‍.ش.،‏ ۱۳:۲۹
  • نمایش : ۷۹۱ دفعه
  • موضوع : آموزش
ستاره ها بر اثر تراکم ابر گازی داغ و گرد و غبار تشکیل می شوند. هنگامی که ابر گازی به اندازه کافی بر اثر نیروی گرانش متراکم می شود، همجوشی هسته ای (تبدیل اتم های هیدروژن به اتم های هلیم) آغاز می شود.

فرایند هسته ای انرژی زیادی تولید می کند. این انرژی زیاد و رو به بیرون، که به صورت نور و گرما منشر می شود، در مقابل نیروی گرانش مقاومت می کندو به این ترتیب ستاره به حالت پایدار می رسد.
باتوجه به اندازه ابر گازی یک ستاره منفرد، ستاره دو تایی (یک منظومه دو ستاره ای که در آن ستاره ها حول مرکز ثقل می چرخند) و یا خوشه ساره ای بوجود می آید.
یکی از مشکل ترین مسائلی که در فهم شکل گیری ستارگان وجود دارد این است که چگونه گاز و غبار میان ستاره ای تراکم خود را آغاز می کند و به صورت جسم مجزای کوچکی در می آید.
اگر محیط میان ستاره ای که ماده آن به طور یکنواختی توزیع شده است، تحت تاثیر نیروی خارجی قرار نگیرد همواره به همان حالت باقی می ماند و هیچگاه ستاره ای در آن شکل نمی گیرد. برای آغاز تراکم ستاره، یا باید نوعی ناهمگونی داخلی در آن وجود داشته باشد، یا نیروی خارجی بر آن تاثیر کند. تراکم ستاره ممکن است به سبب اثرات یک موج ضربه آغاز شود. هنگامی که جسم بسیار تند تر از حرکت طبیعی امواج ( مثلا سرعت صوت) در محیط حرکت کند موج ضربه تولید می شود که با امواج معمولی بسیار متفاوت است.
شکستن دیوار صوتی پدیده ای است که توسط حرکت همواپیمایی با سرعتی بیشتر از سرعت صوت در جو بوجود می آید و از انباشته شدن آشفتگی تولید شده توسط هواپیما در مخروطی از کره های انبساط یابنده ی امواج صوتی تشکیل می شود. هواپیما در راس مخروط قرار دارد و هنگامی که بخشی از مخروط با سطح زمین برخورد می کند. آشفتگی قابل ملاحظه ای احساس می‌شود.
انتظار می رود در میح میان کهکشانی، امواج ضربه در نواحی مشخصی وجود داشته باشد که در آنها آشفتگی‌هایی توسط مکانیسم های متفاوت تولید شده اند. محمل ترین توضیحی که می توان برای ساختار بازو‌های مارپیچی کهکشان خودمان پیش کشید این است که افت و خیز چگالی سریع السیری سبب تولید موج ضربه می شود. موج ضربه می تواند دمای محیطی را که در آن سیر می کند بالا ببرد. این ناحیه گازی کوچک که گرم شده است در اثر تابش به زودی سرد می شود. بعد از افت دمای آن به پایین تر از دمای محیط اطراف، تراکمی بر این نواحی چگال اعمال می شود. این فشار می تواند سبب کاهش حجم ابر شود، آن را از محیط اطراف جدا سازد و در نتیجه یک پیش ستاره شکل می گیرد.